این امید است که روح هر سربازی را زنده نگه می‌دارد: رویای روزی که بالاخره به خانه بازخواهد گشت. برای سه سرباز کهنه‌کار جنگ جهانی دوم، آن روز فرا رسیده است. اما برای هر یک از آن‌ها، این رویا در آستانه تبدیل شدن به یک کابوس است.

هارولد راسل، سرباز آمریکایی که دستانش را در یک حادثه آموزشی از دست داده است، داستان توان‌بخشی پزشکی خود در مرکز پزشکی ارتش والتر رید در واشینگتن دی‌سی را روایت می‌کند؛ اینکه او و هم‌رزمان قطع‌عضو شده‌اش در بیمارستان ابتدا چگونه ناامید شدند و سپس با استفاده از پروتزها و آموزش‌های کادر پزشکی ارتش، امیدی تازه یافتند. راسل یاد می‌گیرد چگونه از قلاب‌هایی که جایگزین دستانش شده‌اند استفاده کند و در انجام بسیاری از کارهایی که زمانی غیرممکن می‌پنداشت، مهارت می‌یابد. او پس از ترخیص از ارتش، توسط ویلیام جی. مورفی، رئیس کالج بوستون، در این کالج پذیرفته می‌شود.